موسی و خضر (مثنوی)

● موسی و خضر (مثنوی) / شعر / فارسی mūsā va xezr (masnavī) وقار شیرازی، احمد بن محمد شفیع، 1232 – 1298 قمری vaqār-e šīrāzī, aḥmad ebn-e moḥammad šafī‘ (1817 - 1881) مثنوی است در بحر رمل در ماجرای موسی نبی (ع) با خضر نبی (ع) در طرح برخی مضامین و مفاهیم عرفانی و در نهایت با توسل به ائمه معصومین (ع) و چند رباعی به پایان برده است. آغاز: روزگاری شد که سخت آشفته ام×× بوی خون می‌آید از هر گفته ام / بشنوی گر گفت جان افروز من ×× هم گواهی می‌دهد بر سوز من / چون بخواهم تا سکالم چامه ای ×× عاقبت گردد مصیبت نامه ای ... انجام: آن دو چون از فضل حق تکمیل یافت ×× بر سر آن گنج پر گوهر شتافت / وان گهرها نکته‌های معرفت×× که نیامد قدر آنها در صفت / پس حسن گردید عشق خوش خطاب ×× فهم کن و الله اعلم بالصواب. چاپ: در سال 1360 با اهتمام دکتر محمود طاووسی، شیراز، انتشارات فروزانگه. [الذریعه 1277/9 و 312/19؛ نسخه‌های منزوی 2496/4]