آهنگری

● آهنگری / متفرقه / فارسی āhangarī رساله‌ای است به صورت پرسش و پاسخ در آداب آهنگری و اذکار آن که با سؤالی از امام جعفر صادق در تعداد آهنگران از زمان حضرت داود پیغمبر تا زمان خوردک آغاز شده و به پاسخ سؤال شرایط آهنگری که دوازده شرط ختم می‌گردد. این رساله، در 3 «باب» تنظیم گشته است، بدین ترتیب: 1. در بیان سؤال و جواب گفتن آتش بر خایسک و سندان و جایگاه دم و کوره و ...؛ 2. در بیان کوره راست کردن و آتش در کوره انداختن و ... (که بخشی از آن در سؤال از استادان اولیه حرفه‌های وابسته به آهنگری چون شمشیر گری، قفل سازی، صیقل گری، و ... می‌باشد)؛ 3. در بیان مشغول شدن به کار (و اذکار آن می‌باشد). آغاز این نسخه با نسخه هایی که در فهرست نسخه های خطی کتابخانه گنج بخش پاکستان 865/2 و فهرست مخطوطات شیرانی پاکستان 559/3 گزارش شده، همخوانی ندارد، لیکن 12 شرط آهنگری که در فهرست گنج بخش آمده، با اندکی تفاوت و جابجایی، در پایان نسخه موجود نیز آمده است. نسخه‌ای نیز به عنوان «رساله آهنگری و زرگری» به صورت ناشناخته و به نقل از امام جعفر صادق در فهرست نسخه‌های خطی فارسی انستیتوی آثار خطی تاجیکستان 140/1 گزارش شده، که در قرن 12 هـ کتابت شده است. آغاز: الحمدلله رب العالمین و العاقبة و [الصلوة] و السلام علی رسوله محمد و آله اجمعین، روایت از آن رهنمای دین و پیشوای مقتدای محقق یعنی حضرت امام جعفر الصادق رضی الله عنه فرمودند که عارف کوی شریعت وذاکران کوی طریقت و عاشقان سر حقیقت سؤال کردند که انجام: هر چه ازین [کسب] خوردحرام خورده باشد و روح استادان و پیران ما تقدم همه لعنت کنند و درعرصات قیامت سیاه رو باشد و الله اعلم