منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة

● منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة / شرح حدیث / عربی minhāj-ul barāʻa fī š.-i nahaj-ul balāġa خوئی، حبیب الله بن محمد هاشم، 1268 - 1324 قمری xū’ī, habīb-ol-lāh ebn-e mohammad hāšem (1852 - 1906) وابسته به: نهج البلاغة؛ شریف الرضی، محمد بن حسین (359-406) اهداء به: مظفر الدین شاه قاجار و ولیعهد محمد علی میرزا تاریخ تألیف: 1300- 1321ق شرح مهم معروفی است بر کتاب «نهج البلاغة» که تا خطبه دویست و نهم از باب خطب را در شش جلد بزرگ شرح کرده و در آن بسیاری از مطالب ادبی و فلسفی و تاریخی و اعتقادی آورده است.قطعه‌ای از اصل نقل شده پس از آن با عناوین «اللغة، الاعراب، المعنی، الترجمة» شرح می‌شود و تواریخ مجلدات به ترتیب بدین تفصیل است: 1. شب عید غدیر 1300، 2. بیستم ربیع الثانی 1303، 3. سلخ ذیقعده 1306، 4. دوشنبه 24 جمادی الثانی 1313، 5. سیزدهم ذیقعده 1317، 6.یک‌شنبه دوم رمضان 1321. این کتاب دارای مقدمه طولانی نیکویی است در چند بحث و مطلب درباره بعضی از مباحث ادبی که در شرح بدانها نیاز می‌باشد. (سید احمد اشکوری) آغاز: الحمدلله الذی عجزت عن ادراکه المشاعر و العیون بمشاهدة العیان و عقدت علی معرفته الضمائر و القلوب بعزیمات الایمان چاپ: تبریز، سنگی، 1351ق، رحلی، 439+290+1+301ص؛ 1351-1356، 1259ص، 309+336+475+139ص، (ج4-7): ایران، سنگی، 1356، رحلی، 139ص؛ در 22 جلد چاپ شده، پانزده جلد تألیف خوئی و 2 جلد تألیف کمره‌ای و 5 جلد تألیف حسن زاده آملی: تهران، مکتبة الاسلامیة، 1386-1396ق (چاپ سوم)