منور القلوب

● منور القلوب = روش سلوک (رساله در) = آداب صوفیان = خلوت / عرفان و تصوف / فارسی monavver-ol qolūb = raveš-e solūk (r. dar) = ādāb-e sūfiyān = xalvat اسفراینی، عبدالرحمن بن محمد، 639 - 717 قمری esfarāyenī, ‘abd-or-rahmān ebn-e mohammad (1242-1318) تاریخ تألیف: 675ق؛ محل تألیف: بغداد رساله‌ای در آداب تصوف و سلوک مریدان، در هشت «فصل»: 1. فضیلة الإنسان؛ 2. حقیقة خلق الإنسان؛ 3. سلوک الصوفیة و مذهبهم؛ 4. کیفیة تحصیل جمیعة القلب؛ 5. شرائط الذکر؛ 6. فضیلة من یخدم الصوفیة؛ 7. جواب المتعنت و المنکر؛ 8 جواب من سئل عنه بالفائدة. نگاشته شده در بغداد هنگام بازگشت نگارنده از سفر حج و زیارت بیت الله الحرام و حضور در مزار پیران و زاهدان، در حالتیکه در «رباط درجه» به سال 675ق به خلوت نشسته بود. در این رساله گفته‌های پیر و شیخ مؤلف، شیخ رضی الدین علی لا لا آورده شده به اضافه فتوحاتی که بر وی گشوده شده است. آغاز: حمد و سپاس مر خداوندی را که از غنچه عبادت شکوفه طاعت را بیرون آورد و میوه معرفت را به باد عنایت از وی ظاهر گردانید ... و صد هزار تحیت و صلوات بر خلاصه ... اما بعد بهر وقتی از اوقات جمعی از درویشان و برادران حقیقی از این ضعیف التماس می‌کردند که بهر ایشان کلمه ای چند از آداب تصوف در قلم آورده شود که اصحاب سلوک را معاونی باشد ... این ضعیف می‌خواست که به وعده ایشان قیام نماید ... تا در دهم شعبان سنه خمسة و سبعین و ستماية در خلوتی بر قانون مشایخ طریقت بدان شرایط که از حضرت نبوت بدین ضعیف رسیده بود بنشست ... این ضعیف بالتماس ... و این چند کلمه در قلم آورد و آن را منور القلوب نام نهاد مبتنی بر هشت فصل ... از کلمات شیخ کبیر رضی ... علی لا لا ... الفصل الاول فی فضیلة الانسان، الفصل الثانی حقیقة خلق الانسان، الفصل الثالث سلوک الصوفیة، الفصل الرابع تحصیل جمعیة القلب، الفصل الخامس آداب الذکر (در دو بخش)، الفصل السادس من یخدم الصوفیة، الفصل السابع جواب المتعنت، الفصل الثامن ما الفائدة من ترک الدنیا و الآخرة؟ چاپ: چاپ شده [فهرستواره منزوی 336/7]