من لایحضره الانیس

● من لایحضره الانیس / کلام و اعتقادات / فارسی man lā-yahzor-o-ho-l anīs هروی، محمد بن مؤمن، ق13 قمری heravī, mohammad ebn-e mo’men(- 19c) تاریخ تألیف: 1297ق در اعتقادات مبدأ و معاد به زبان بازاری و ساده که درک آن برای عموم آسان باشد، مشتمل بر روایات شیعی و اشعاری چند درهامش، سبک انشاء و جمله مطالبی که ضمن آن آمده نمودار خوبی از طرز زندگانی آن روزگار است. گفتارها تحت عنوان «نور چشم» به صورت محاوره آمده و در میان به مدح ناصر الدین شاه قاجار به اجمال پرداخته است. آغاز: نور چشم از باب اینکه به بچه‌ها بگوئی کتاب من پشت کتابش هم حاشیه دارد و کتابهای شما ندارد اسم این حاشیه را حاشیه پشت کتابی بگذار ... بسمله. نور چشم هداية الله بموافقت بعضی از طلاب محض اینکه نگوئی چرا کتاب من پشت کتابی ندارد گوش نما ... بسمله الحمدلله الذی عرفنی نفسه ... نورچشم هداية الله اولا خداوند عالم تو را عالم ربانی نموده بکمال عمر طبیعی رساند بمحمد ... و ثانیاً آگاه باش ... انجام: اطفاً السراج فقد طلع الصبح و تمت كلمة ربك صدقا و عدلا. [فهرستواره منزوی 637/6]