المنحة فى فضائل السبحة

● المنحة فى فضائل السبحة /آداب و سنن / عربی al-minḥat fī faḍā'il-il subḥa سیوطی، عبدالرحمن بن ابی بکر، 849 - 911 قمری soyūtī, ‘abd-or-raḥmān ebn-e abī-bakr (1446 - 1506) رساله موجزى در بيان فضايل تسبيح (سبحه) است كه مؤلف با آوردن رواياتى نبوى (ص) به آن پرداخته است و كسانى از صحابه و بزرگان فقه و حديث و تصوف كه ملتزم با آن بوده‌اند را بر مى‌شمارد و نكته و فضيلتى را براى تسبيح بيان مى‌دارد؛ برخى از اين افراد عبارتند از: ابوهریرة، ابوالدرداء، ابومسلم الخولانى، عمر البزار، عبدالقادر الكيلانى، الجنيد، السدى السقطى، المعروف الكرخى و ... . بايد افزود كه بر اساس روايات متواتر شيعى، سنت بدست گرفتن تسبيح و انجام ذكر مخصوص (34 الله اكبر، 33 الحمدلله و 33 سبحان الله) پس از اداى هر فريضه، يادگار حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها مى‌باشد كه پيامبر عظيم الشأن اسلام آن را به وى آموخته است؛ ليكن در اين رساله به اين موضوع مسلم بين فرق، كوچكترين اشاره اى نشده است. (حسین متقی) آغاز: بسملة، الحمدلله و كفى و سلام على عباده الذين اصطفى و بعد فقد طال السئوال عن السبحة فهل لها أصل فى السنة الشريعة على صاحبها أفضل الصلوة و السلام فجمعت ذلك هذا الجزء ... أخرج الديلمى فى مسند الفردوس بسند ينتهى إلى على بن ابى طالب رضى الله عنه أنه قال قال رسول الله صلى الله عليه و سلم نعم المذكر السبحة ... انجام: قال الشيخ عمادالدين رحمه الله ملغزاً فى سبحة و منظومة الشمل يخلو بها اللبيت فتجمع من همته إذا ذكر الله جل اسمه عليها تفرق من هيبته و الحمدلله رب العالمين و الصلاة و السلام على نبيه محمد سيد الأنبياء و المرسلين صلاة و أئمة إلى يوم الدين قد تم و كمل چاپ: قاهره، مطبعة المنيرية، 5ص، 1353ق، در جزء دوم الحاوى للفتاوى چاپ شده.