منبع الفيوض

● منبع الفيوض = شرح حديث اهلیلجه / شرح حدیث / فارسی manba‘-ol foyūz = š.-e hadīs-e ehlīlaja لاهیجی، عبدالله بن حکیم اسماعیل، ق 11 قمری lāhījī, ‘abd-ol-lāh ebn-e hakīm esmā‘īl (- 17c) وابسته به: الاهلیلجة فی التوحيد = الاهليجية؛ جعفر بن محمد (ع)، امام ششم (80-148) تاریخ تألیف: 1089ق - جمعه 22 ربیع الثانی 1090ق شرحی است بر حدیث «اهلیلجه». در دیباچه از مولانا حسن علی یاد شده که می گفت در حدیثی آمده که در سفرها باید حدیث اهلیجه و مفضل را همراه داشت. این رساله را او پس از شرح عربی که بر همین حدیث به نام «منبع الفیض» (=1083ق) نوشته است به درخواست دوستان به فارسی شیرینی ساخته است. او می گوید که حدیث اهلیجه چون منکر توحید را به راه راست می کشاند. بهتر است از توحید مفضل که مخاطب آن مفضل موحد است (دیباچه). در پایان هم از منبع الفیض یاد شده است. (دانش پژوه) آغاز: بسمله و به نستعین سپاس و ستایش بی قیاس محمود بالاستحقاق و موجود علی الاطلاقی را سزا است که هر جزئی از اجزاء حدیقه رشیقه خوش عنوان عالم امکان بنتهایی شاهدیست بر یکتایی گوهر والای عظیم الآلای او که از کمال اعتماد و وثوق زیاده بر هزار شاهد عادل معادل تواند بود. [نسخه‌های منزوی 996؛ الذریعة 360/22]