منبع العلوم فی کشف الغموم

● منبع العلوم فی کشف الغموم / فقه / فارسی manba‘-ol ‘olūm fī kašf-el qomūm اصفهانی، محمد مؤمن بن محمد، esfahānī, mohammad mo’men ebn-e mohammad آن را در نه سال ساخته و یک «مقدمه» و چندین مطلب در آن گذارده است بدین گونه: تعریف فقه - از کتاب آداب عالم و متعلم از شیخ زین الدین، از کتاب حدود اصطلاح فقهاء منسوب به شیخ، از تنقیح شرح مختصر نافع شیخ مقداد، از رساله منسوب به شیخ، از رساله شیخ محمد طبینی که برای مؤلف نوشته است، از کتاب چهل حدیث شیخ بهایی (ترجمه قطب شاهی)، از تحریر علامه، از ذکری شهید؛ در بیان آن که هیچ عصری خالی از مجتهد نخواهد بود، در تکلیف زمان غیب، در امر به شیء مستلزم نهی از ضد از رساله مولانا احمد اردبیلی در دو مقصد؛ دراینکه به قول کدام یک از دو مجتهد عصر باید عمل نمود، و اگر مجتهد نباشد چه باید کرد، و آیا تقلید میت با وجود حی رواست یا نه؟ از اواخر رساله خمسيه شیخ حسین بن عبدالصمد و ازشارع النجاة میرداماد و از ذکری شهید و کاشف الحال فی بیان الاستدلال ابن ابی جمهور احسایی؛ در صنعت مستفتی و ثبوت اجتهاد و از آداب عالم و متعلم شهید و شارع النجاة میر داماد و ذکری و معالم، و علم محدود و مذموم از دیباچه شرح صحیفه محمدتقی بن مجلسی اصفهانی؛ در بیان اجتهاد و مقلد و واسط و وسایط از مسلک الجامعية فی شرح الالفية ابن ابی جمهور و حاشية الالفية عبدالله شوشتری و افادات شیخ علی بر حاشیه الفیه و اوائل جعفریه شیخ علی و حاشیه و شرح الفیه فارسی شیخ علی و شرح جعفریه و شارع النجاة و شرح الفیه شیخ عبدالصمد و شرح الفیه شیخ عبدالعلی بن محمود خادم و کسی دیگر گویا شیخ عبدالعالی و شیخ عبدالصمد و نفحات الصمد فی جواب سوال الاحمدية از سید حسین مجتهد؛ در قضاء از دروس شهید، در قول الميت كالميت از رساله شهید در همین باب ترجمه محمد صادق بن محمد علی سرکانی و از تخفیف العباد فی بیان احوال الاجتهاد به فارسی و از رساله شیخ عبداللطیف جامی در رد قول شیخ حسن پسر شهید و از رساله منسوب به امیر معزالدین محمد ترجمه همان سرکانی و رساله شیخ علی و رساله ابوالمعالی و دیباچه ذکری شهید و کاشف الحال ابن ابی جمهور وافاده جمال الدین مطهر حلی و افاده شیخ جعفر بن محمد عاملی؛ مطلب اول در تسمیه جنب برای ذبیح؛ 25 رساله و افاده در باب امور و ائمه مجتهدین و علماء و اهل حدیث و اهل رجال و شرح اصطلاحات فقهی از معتبر و جای دیگر که بسیار سودمند است؛ در رد رای و قیاس و استحسان از اواخر تفسیر سید مرتضی و از فصول و از اصول میرابوالفتح که برای سام میرزا نوشته است؛ درعلومی که مجتهد بداند و اوصاف او از افاده شیخ علی و شهید و فتاوی حلی و كفاية الطالبين احمد بن عبدالله بحرانی و شرح قواعد شهید و اصول میرابوالفتح واثبات واجب فخرالدین محمد طی به نام سلیمانیه و آداب عالم و متعلم شهید و معالم الاصول و زبده بهایی و وعده شیخ و غنیة النزوع بن زهره و تهذیب علامه و اصول محقق وافاده سید حسین مجتهد ورساله دیگر.