مناقب مرتضوی

● مناقب مرتضوی = مناقب نامه مرتضوی / کلام و اعتقادات، فضایل و مناقب / فارسی manāqeb-e mortazavī = manāqeb-nāme-ye mortazavī کشفی ترمذی، محمد صالح بن عبدالله، - 1016 قمری kašfī tarmazī, mohammad sāleh ebn-e ‘abd-ol-lāh(-1608) تاریخ تألیف: آغاز 1030ق و انجام 1037ق مؤلف از صوفیان ماوراء النهر و از شاگردان امیرعبدالله ترمذی مشکین قلم متخلص به «واصفی» بوده است. در جلسه‌ای که عرفا و صوفیان اهل سنتدر آن اجتماع داشتند و به توصیف فضائل امیرالمؤمنین مشغول بودند، درآن حین یکی از شیعیان وارد شد و از موضوع بحث آنان متعجب گردید ومؤلف به جهت اثبات این مطلب که اهل سنت نیز امیرالمومنین را قبول دارند این رساله را در دوازده «باب» به نگارش درآورد: 1.بیان نصوص قرآنی در شأن امیرالمؤمنین (ع)؛ 2. بیان احادیث نبوی (ص)؛ 3. بیان مناقب و فضایل مرتضوی؛ 4. ازدواج علی با فاطمه (ع)؛ 5. علم و کشف؛ 6. خوارق و ظهور کرامات؛ 7. زهد و ورع؛ 8 سخاوت؛ 9. قوت و شجاعت؛ 10. فراست و کیاست؛ 11. خلافت آن حضرت؛ 12. شهادت آن حضرت. تاریخ شروع کتاب 1030ق)موافق جمله «مهدی آخرالزمان» وپایان آن 1037ق موافق جمله «راهنمای خلق» می‌باشد. آغاز: بسمله. خداوندا عطا کن نشأی ذوق ×× که آغازم بنامت نامه شوق / چنان ماه ضمیرم کن منور ×× که خواهد نور از خورشید انور انجام: شود مقبول طبع خاص و عام ×× للنبی منا تحیت و السلام چاپ: مشار فارسی، ج4، ص4969؛ هند، بمبئی، مطبع محمدی، 1269ق، سنگی، رقعی، 2+504ص؛ ایران، تهران، 1273ق، سنگی، خشتی، تهران، (وزیری کوچک)؛ هند، بمبئی، 1321ق، سنگی، وزیری بزرگ، 280ص، به سعی واهتمام اقا میرزا محمد ملک الکتاب مشهور به خان صاحب [الذریعة 334/22؛ مل الآمل277/2؛ نسخه‌های منزوی 4553/6؛ مکتبة امیرالمؤمنین 688/2؛ فهرستواره منزوی 1795/3؛ میراث مشترک ایران و هند: 461-2]