مناظره گوهرها

● مناظره گوهرها / ادبیات / فارسی monāzere-ye gowhar-hā گفتگویی است از زبان گوهرها در مدح خویش و ذم دیگری. عنوان سخن هر یک از گوهرها مصراعی است و هر دو مصراع با یک قافیه و همه در یک وزن است. اینک بیتی چند که از عنوان‌ها فراهم می‌آید: «مدح خود چون می‌کند بلور بین ×× مدح یشم و ذم بلور است این / ذم یشم اینجاست و مدح عقیق ×× ذم این با مدح فیروزه قرین / ذم فیروزه است و مدح عین هر ×× ذم عین الهر و مدح لعل بین / ذم لعلست و زمرد را ثنا ×× ذم آن و مدح نیلم را بنا». در گفت و گوی گوهرها نیز اشعاری از مؤلف مندرج است. مؤلف در اواخر دیباچه (که نام گوهرها و گل‌ها در آن تضمین شده) می‌گوید: «با خود گفتم ساعتی با این پاک گوهـران بنشین و از نزهت و از نزاهـت و طراوتشان گل فـرح بـر چـین کـه مـفـرح یـاقـوتـی و معجون لولوی اینجا به دست آید. چشم را به کحل الجواهر اینجا بینائی ... چنگ در دامن یکی از ایشان زن یا چون رشته در پیراهن یکی از ایشان جای کن وله: سلک صاحب جوهران جوی و به تاب دهر ساز.رشته تا تابیده شده پیراهن از گوه کند.به این قصیده دیده گشادم و چشم را به آب جـواهر آب دادم. مدح خـود چـون می‌کند بلور بین. نخست سینه صاف بلور به گشاده رویی پیش آمد».