مناظر الانوار و مظاهر الاسرار

● مناظر الانوار و مظاهر الاسرار / تفسیر / عربی manāẓir-ul anwār wa mazāher-ul asrār حسینی قزوینی، محمد تقی بن امیرمؤمن، -1270 قمری hoseynī qazvīnī, mohammad taqī ebn-e amīr mo’men (- 1854) تفسیری است بر قرآن کریم به ترتیب سوره‌ها. مؤلف در مقدمه عنوان نموده که بنا دارد تفسیری به صورت مختصر مشتمل بر «بحث الفوائد و صرف الفرائد مع اشارات الی اصول القرآنية و بشارات بانوار عرفانية مع تلویحات الی تأویلات آل الرسول و تعریضات الی المحکمات من قوانین المعقول» تألیف نماید و پس از مقدمه بحثی طرح نموده درباره «حروف» و پس از آن توضیح کوتاهی درباره لفظ «سوره» پس از آن شروع به تفسیر فاتحة الکتاب نموده است.این تفسیر اغلب به ذوق عرفانی برگزار شده و مفسر برای تأیید نظرات خود به روایاتی از اهل بیت و ادعیه استشهاد کرده است. (صدرائی و دیگران) آغاز: بسمله الله احمد بمنه علی بسط فنون فواضله و ایاه اشکر بعونه علی نشر نوامی نوائله ... اما بعد فهذه خلاصة تفسیر کلام الله الکریم و کتاب الله الحکیم علی ما استخصه الله بمنه لعبده المفتاق المفتقر اليه محمد تقى بن ميرزا مؤمن الحسيني [الذریعه 279/22]