المقصود فی الصرف

● المقصود فی الصرف / صرف / عربی al-maqṣūd fī-ṣṣarf ؟ ابوحنیفه، نعمان بن ثابت، 80 - 150 قمری abū-hanīfe, no‘mān ebn-e sābet (700 - 768) رساله‌ای مختصر درعلم صرف عربی که به چند نفر نسبت داده شده وبه گفته صاحب کشف الظنون به ابوحنیفه امام حنفیان بیشتر نسبت داده شده، و عده‌ای این نسبت را نادرست دانسته به دیگران نسبت داده‌اند. دارای فصول که دراول وآخر رساله با عنوان «المظهر العزيز» معرفی شده است، برخی از فصول آن چنین است: فصل فی تصریف الافعال الصحيحة، فصل في الفوايد اللازم و ... . آغاز: بسمله الحمدلله الوهاب للمؤمنین سبیل الصواب و الصلوة علی نبیه محمد الزاجر عن الاذناب الحاث على طلب الثواب و علی آله و صحبه خیر الآل و خیرالاصحاب اما بعد فان العربية وسيلة الى علوم الشرعية واحد اركانها التصریف انجام: و استوی و غیر ذلك فبعضها لاتتغیر لصحة البناء و بعضها لعلة اخرى، تمت. چاپ: بولاق، 1244ق؛ استانه، 21ص، 1293؛ مطبوعات الميمنيه، 1310. [فهرست مجاميع العمريه فی دار الكتب الظاهرية بدمشق ص739؛ کشف الظنون 1806/2 الاوقاف العامة موصل 104/2 و 135/3 و 169/3] شرح و حواشی: 1- شرح المقصود فی الصرف = المودود فی شرح المقصود؛ محمد بن خلیل بن دانیال (-710) 2- الشكرية في شرح المقصود؛ سراجی، احمد بن عماد (-9) 3- شرح المقصود في الصرف؛ دیكقوز، احمد بن عبدالله (-9) 4- شرح المقصود في الصرف؛ بركلی، محمد بن پیرعلی (929-981) 5- روح الشروح على المقصود = شرح المقصود لابی حنیفة؛ بستان زاده، محمد بن مصطفی (-1016) 6- الدر المنقود فی شرح المقصود؛ سرماری، حسن بن اسماعیل (-1040) 7- شرح المقصود فی الصرف؛ ابن حنبلی 8- المطلوب فی شرح المقصود (2عنوان) 9- شرح المقصود فی الصرف