مقبول السلاطین

● مقبول السلاطین / شعر / فارسی maqbūl-os salātīn زرگر اصفهانی، نجیب الدین رضا، ق 11قمری zargar-e esfahānī, najīb-od-dīn rezā(- 17c) بخشی از دیوان شعر اوست که شاعر بدون رعایت ترتیب الفبایی فراهم آورده و از نظر شاه سلیمان و شاه سلطان حسین صفوی گذرانیده است. بیشتر اشعار قصایدی است در مدح آن دو پادشاه (و بیشتر شاه سلطان حسین) به مناسبت‌های مختلف چند رباعی و غزل و مثنوی نیز دارد و یکی از مثنوی‌های او حکایت دیباباف است و دیگری مثنوی در فضیلت اخلاص به عبادت و کارها به خدا گذاشتن که او خود می‌گوید: «یک حکایت است از جمله دو هزار بیت مثنوی تعویذ العارفین کمترین». پاره‌ای از ابیات این مثنوی (تعویذ العارفین) نیز ترکی است نجیب در پایان این دیوان می‌نویسد: «کلیات اشعار ... این خاکسار بی مقدار از مثنوی و قصیده و قطعه و تواریخ و غزل و رباعی قریب ده هزار بیت است و این ثناخوان ... همواره این آرزو داشته که چه گوهر از دریای خیال به کف آورد که در عتبه بارگاه خلافتش آبرویی باشد تا آن که محرر سطور لیل و نهار به رهنمایی این قدر اشعار چراغ افروز سراپرده خیال گردید و تتمه آن چون شرح حال بنده در پرده خفا ماند هر گاه مقرر شود که بقیه دیوان کمترین در سلک تحریر در آید استحقاق این خاکسار به خاک بوسی آن آستان بیشتر جلوه خواهد کرد ... مجلدی از آن اشعار که فی الحقیقه شورا به درگاه خلیفه بردنست خواهد پرداخت و چون این اشعار از نظر ... دو پادشاه ... گذشته ... به شرف قبول مشرف شده لهذا به مقبول السلاطین موسومش نمود ...».