مقامات العارفين

● مقامات العارفين / عرفان و تصوف / فارسی maqāmāt-ul ‘ārifīn مشهدی، محمد تقی بن محمد قاسم، ق 11 قمری mašhadī,mohammad taqī ebn-e mohammad qāsem(-17c) وابسته به: الاشارات و التنبيهات؛ ابن سینا، حسین بن عبدالله (370-428ق) گزارشی است در ده «فصل» بر داستان سلامان و ابسال که ابن سینا در نمط نهم اشارات از آن یاد کرده است.نام شارح که شیعی است در دیباچه «محمد تقى المشهدی ابن محمد قاسم حسینی اسفراینی خاکروبه آستانه رضوی» یاد شده و می گوید که من هنگامی که به اشارات می‌نگریستم این شرح را نوشته‌ام؛ فهرست فصل‌های ده گانه: 1. داستان سلامان و ابسال؛ 2. اسامی زاهد و عابد؛ 3. غرض عارف و عابد و فرق آن؛ 4. ضرورت وجود نبی؛ 5. دلایل نبوت؛ 6. مراد عارف عرفان حق است؛ 7. مبدء حرکت عارف؛ 8. عشق؛ 9. احوال عارف؛ 10. احکام عرفان.(علینقی منزوی) آغاز: سبحان الذى انزل على قلوب عباده العارفين بروق لوامع انوار ذات المقدس ... سبحان من تحير في ذاته سواه ×× فهم خرد به کنه کمالش نبرده راه / اما قیاس ساحت قدسش بود چنانک ×× موری کند سیاحت گردون ز قعر چاه انجام: تو که روزی زان زراعت برخورم. [فهرستواره منزوی 477/1 و 937/8]