مفرح القلوب

● مفرح القلوب / داستان / فارسی mofarreh-ol qolūb مالکی، محمد بن معین الدین، ق 10 قمری mālekī, mohammad ebn-e mo‘īn-od-dīn(- 16c) اهدا به: همایونشاه بابری (937-963ق) ترجمه‌ای است از هتهوپدیس (Hitopadeca) به نام ملک الشرق و الغرب نصیرالدین مقطع شیخ بهاء الدین ندیم الله. دارای چهار داستان است: 1. منترلات: فایده محبت و یاری کردن؛ 2. شهردابید: میان دوستان جدایی افکندن؛ 3. بکر: جنگ کردن بدانچه که فتح به جانب خویش باشد و هزیمت به جانب لشکری غیری رفته؛ 4. ستده خود: اصلاح به حکمت پیش از مخالفت آغاز: سپاس بی قیاس مرحضرت شاهی را که از جمله بندگان خویش بشر را مراتب اعلا داد [فهرست ایوانف ص 456 ش 685 مورخ 12 صفر 1240؛ نیز بنگرید به ریو 324 و دیوان هند ش 6-0198؛ نسخه‌های منزوی 1289؛ فهرستواره منزوی 476/1 و 621/6]