مفاخرة لأميرالمؤمنين علی بن ابی طالب (ع) و لفاطمة (س)

● مفاخرة لأميرالمؤمنين علی بن ابی طالب (ع) و لفاطمة (س) / شعر / عربی mufāxirat-un li-amīr-il-mu’minīn ‘alī ibn-i ibī ṭālib wa li-fāṭima قصیده‌ای رائیه در مفاخره مثالی و فرضی بین حضرت امیرالمومنین علی بن ابی طالب(ع) و بانوی دو سرا،حضرت فاطمه زهرا(س) در 30 بیت است که بر اساس نسخه منثور کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران به شماره 2864/17،اصل ماجرای این مفاخره از طریق حضرت سلمان فارسی (ر)نقل گردیده است.در بخشی از این قصیده زیبا آمده است: «و فاطمة قالت أنا خص والدی ×× بجناب عدن صفوها لا یکدر / فقال علی المفاتیح فی یدی ×× أگیز الذی قد حبنی و أعبر / و فاطمة قالت أنا الشمس وا ×× لضحى أنا ناقة الله التی لیس تعقر / ولی مهر خمس الأرض من غیر ر×× یبة من الله مفروض بین مسطر / فقال علی إننی سیر الوری ×× فقد ساد من ولدی شبیر و شبر / فقال رسول الله یا فاطم ×× أقصری فمثلک عن مثل الوصی یقصر / علی له منی محل و منزل ×× کهارون من موسی و للدین ینصر / علی أباد المشرکین سیفه ×× و هزمهم و النار للحرب تشعر / علی شفیع الخلق فی یوم ×× حشرهم الى الله فی ما قدموا و تأخر / فبشرا لمن والی علیا و حبه ×× و سحقا لمن عاداه فی النار یحشر».