اصطلاحات عرفا

● اصطلاحات عرفا = اصطلاحات صوفیه / عرفان و تصوف / فارسی estelāhāt-e ‘orafā = estelāhāt-e sūfīye سهروردی، یحیی بن حبش، 549-587؟ قمری sohravardī, yahyā ebn-e habaš (1155-1192) رساله کوتاهی است در بیان اصطلاحات عرفانی که در اشعار شعرایی چون مولانا و عطار مورد استفاده قرار می‌گیرد. در نسخه‌ها این رساله به سهروردی منسوب شده ولی در مجموعه مصنفات شیخ اشراق چنین رساله‌ای مطرح نشده است. علاوه بر این، با توجه به اشعار مولانا (-670ق) در آن و حتی عطار (-627ق)، نمی‌تواند از شیخ اشراق (- 587ق) و عمر بن محمد سهروردی (-622ق) باشد مگر این‌که سهروردی دیگری باشد. در کار خود به «رشف الالحاظ» گوشه چشمی داشته و انجام نسخه با «رشف الالحاظ» حسین بن احمد خالدی (قرن 8ق) برابر است، شاید همان باشد. لفظ‌های پارسی و تازی بی‌ترتیب در این رساله آمده و شرح کوتاهی داده شد مانند: «آرزو: میل باصل آگاهی. کرشمه: التفات». [فهرستواره منزوی 85/7]