اصطلاحات صوفیه

● اصطلاحات صوفیه / عرفان و تصوف / فارسی estelāhāt-e sūfīye ؟ جامی، عبدالرحمن بن احمد، 817-898 قمری jāmī, ‘abd-or-rahmān ebn-e ahmad (1415-1493) رساله مختصری است در بیان معانی اصطلاحات عرفانی. این رساله نام ندارد و نام را با توجه به مطالبش برایش نهادیم. این رساله به ابوسعید ابوالخیر و عبدالرحمن جامی نسبت داده شده است. در بسیار از فهارس ناشناس آمده است. از تفسیر بحر الحقائق که تفسیر عرفانی است مطلبی نقل کرده است. برای نمونه: «ترسا و روحانی آن را گویند که از صفات ذمیمه اماره تبدیل یافته باشد. ترسا بچه وارد غیبی را گویند که از عالم معنی در دل سالک فرود آید. مست و شیدا اهل جذبه و اهل شوق را گویند. خمار و باده فروش پیر و مرشد را گویند». آغاز: بدانکه بتخانه و بتکده و خمخانه و شرابخانه باطن عارف کامل را گویند که در او از معارف و حقایق و شرق الهی بسیار باشد و ترسا مرد روحانی را گویند که از صفات انجام: ساقی و مطرب و ترهیب کننده و فیض رساننده اهل معنی را گویند. و الله اعلم. [نسخه‌های منزوی 1035/2 به احتمال از جامی دانسته؛ فهرستواره منزوی 82/7 از ابوسعید ابوالخیر دانسته و 83/7 از جامی دانسته]