اصطلاحات صوفیان

● اصطلاحات صوفیان / عرفان و تصوف / فارسی estelāhāt-e sūfīyān عراقی، ابراهیم بن بزرگمهر، 610-688؟ قمری ‘erāqī, ebrāhīm ebn-e bozorgmehr (1214-1290) رساله‌ای در شرح اصطلاحات صوفیان، در سه «مطلب»: 1. کلماتی که اکثرش مخصوص محبوب است و بعضی از آن متعلق به محب؛ 2. اسامی که میان عاشق و معشوق مشترک و وارد است؛ 3. کلماتی چند مخصوص به عاشق و احوال اوست. بخش‌های سه گانه آن همانند «رشف الالحاظ» است. آغاز: شکر و سپاس موجودی را که اعیان اشیا را بظهور نور خویش بنواخت که الله نور السموات و الأرض و علم عشق در کشور عاشقی و معشوقی برافراخت که یحبهم انجام: 1. شست‌وشو برداشتن خودیها را گویند که از تقصیر در وجود آمده باشد و با صفای حضور عاشق و معشوق انشاء الله که عاقبت کافه طلاب تحقیق و ارباب جاده طریق را ختم کاری شست و شوی باشد که تا از این جمله باشند که ختامه مسک فلیتنافس المتنافسون. تمت بالخیر و الاقبال 2. گفت و گوی عتاب محبت آمیزی را گویند گوهر معانی و صفات را گویند، و بالله التوفيق تمت المصطلحات بعون الله و حسن توفیقه و الحمدلله وحده [نسخه‌های منزوی 1037/2؛ الذریعه 128/21؛ فهرستواره منزوی 87/7 (4 نسخه)؛ ریحانة الادب 117/4؛ دنا 1043/1 (14 نسخه)]