اصحاب الاجماع

● اصحاب الاجماع = ارجوزة فی اصحاب الاجماع / شعر، درایه / عربی aṣḥāb-ul ijmā‘ = urjūzat-un fī aṣḥāb-il ijmā‘ بحرالعلوم، محمد مهدی بن مرتضی، 1155-1212 قمری bahr-ol-‘olūm, mohammad mahdī ebn-e morteza (1742-1798) منظومه‌ای است کوتاه، در 17 بیت، در شناخت اصحاب اجماع. در اصطلاح رجالی، چند تن از اصحاب بزرگ ائمه اطهار (ع) از اصحاب اجماع می‌باشند و تمامی علما متفق هستند هر روایتی که از ایشان به طریق صحیح نقل شده و راویان آن از اول سند تا یکی از ایشان موثوق و معتمد باشند، آن روایت را صحیح و لازم الاجرا است و بعد از آن ملاحظه احوال خود ایشان و یا راویان دیگر که ما بین ایشان و معصوم (ع) هستند را لازم نیست. مرحوم مدرس تبریزی در کتاب «ریحانة الادب» مفصل در خصوص این موضوع به بحث پرداخته و 10 بیت از آغاز این منظومه را آورده است. در الذریعة از این منظومه یاد نشده لیکن از منظومه یا رساله مفصل فرزند مؤلف به نام سید رضا یاد کرده است. میرزا ابوالفضل کلانتر مؤلف «شفاء الصدور» بر این ارجوزه شرحی نگاشته است به نام «نقاوة الاصابه». آغاز: قد اجمع الکل علی تصحیح ما ×× یصح عن جماعة فلیعلما / و هم ابو نجابة و رفعه ×× اربعة و خمسة و تسعه انجام: و بعد زین بن اذینه علی ×× و ابن لابراهیم و اسمه علی [الذریعة 120/2؛ ریحانة الادب 137/1؛ فهرستگان نسخه‌های خطی حدیث و علوم حدیث شیعه 140/1؛ لغت‌نامه دهخدا 2706/21؛ اعلام الشیعه قرن 13ص571-573] شرح و حواشی: 1- نقاوة الاصابة؛ طهرانی، ابوالفضل بن ابوالقاسم (1273-1316)