معاد

● معاد / عرفان و تصوف / فارسی maʻād نسفی، عزیزالدین بن محمد، ق7قمری nasafī, ‘azīz-od-dīn ebn-e mohammad(- 13c) در حقیقت معاد و معنی آن نزد اهل وحدت و بیان اختلاف آنان (عرفا و صوفیان) در این موضوع، در چند «فصل» و با عناوین «ای درویش». آغاز: بسمله باب در سخن اهل وحدت در بیان معاد انسان ... بدان که اهل وحدت را یکبار گفتیم که دو صف اند اصحاب نار و اصحاب نور و باز اصحاب نار دو طائفه اند و هر دو طائفه اند و هر دو طائفه می گویند وجود حقیقی یکی بیش نیست ... انجام: که دل چو از رنجوری خلاص یافت از درد و رنج خلاص یافت اینست معنی یوم لاینفع مال و لابنون الا ن اتی الله بقلب سلیم. [نسخه‌های منزوی 2: 1392؛ فهرستواره منزوی 235/6]