مضار باده خواری

● مضار باده خواری / اخلاق / فارسی mazārr-e bāde xārī شیبانی ، محمد بن عبدالله، قرن 14 šeybānī,mohammad ebn-e ‘abd-ol-lāh موضوع رساله را شیبانی چنین تشریح کرده است: «آنان که مسکرات به کار برند سه گروه مردمند و هر کدام را در استعمال آن قدری دردسر بود. این بنده محمد بن عبدالله شیبانی به قدر فهم خویش ترتیب حال هر یک باز گویم و کیفیت سوء عاقبت هر یک از گفتنی‌های فرنگیان و دانشمندان مبصر به اندازه‌ای که ملالت نیارود با برهان حی بشمارم. عقوبت یزدان و بادافره آن جهان یک سو نهاده از حرمت آن به حکم صاحب شریعت نیز سخن نگویم از آن رنجها که در این جهان به وجود ایشان و زحمت‌ها که به کسان و دوستان و خویشاوندان و اعقاب و بازماندگان مردمان رساند بخشی بازگویم» و آنها را به سه بخش تقسیم می‌کند: طایفه‌ای از شراب‌خواران مردمان پست فطرت رذل طبیعتند، هرزه گرد هر جایی فتنه جوی و غوغایی، به عقیدت خود رند و قلاشند؛ طایفه دیگر مردمانی هستند دانا و خبیر بخرد و بصیر دارای فنون ادب، دانای علوم عرب از هر نقطه باخبر؛ طایفه سوم آنانند که در وقت صرف شام و نهار دو سه جرعه کنیاک یا مشروب دیگر و سه چهار جام شراب فقط از جهت طعام و استراحت خواب تناول نمایند. پسر مؤلف (ضیاء الدین خان) در شرحی که درباره زندگی پدرش نوشته از رساله امتناع شرب مسکرات او یاد کرده که می‌باید همین کتاب باشد(رک: فهرست مجلس، ج 26، ص 410).