آب حیات (منظوم)

● آب حیات (منظوم) / کلام و اعتقادات / فارسی āb-e hayāt داعی دزفولی، عبد الله بن محمد باقر، 1158-1256؟ق dā'ī dezfūlī, 'abd-ol-lāh ebn-e mohammad bāqer (1745-1840) وابسته به: آب حیات استرآبادی، محمد جعفر بن سیف الدین (1263-1198) منظومه‌ای است در حدود 126 بیت در اصول پنج‌گانه. بنا به گفته ذریعه (1: 1) این منظومه از یکی از شاگردان شریعتمدار استرآبادی است که «آب حیات» استاد خود را به نظم درآورده است. منزوی در فهرستواره (10: 83) آب حیات منظوم را همان آب حیات منثور فرض کرده و نسخه‌های معرفی شده نیز مخلوط از منثور و منظوم است و از استرآبادی دانسته شده ولی ظاهراً دو اثر است و منظوم آن از شاگرد او داعی است. گرچه در صفحه بعد، از آب حیات داعی دزفولی نام می‌برد و «داعی» را به معنای لغوی آن حمل کرده و از استرآبادی می‌داند. در اشعار پایانی به نام استاد اشاره نموده است: «نسخه آب حیات این است گر جوئی به کام ×× رشحه‌ای از قلزم تالیف مولانا بود / از جلال و علم و فضل و رافت حق نام وی ×× چار حرف آمد که جیم و عین و فاء و راء بود» چاپ: تهران، 1293ق، سنگی؛ اصفهان، 1345ش، سربی با پیشگفتار سید احمد روضاتی. آغاز: هر که را در سر هوای لؤلؤ لالا بود ×× باید این سلک گهر را طالب و جویا بود انجام: قاریا چون زین مراتب بهر ور گردی بگو ×× جای داعی در ریاض جنة المأوی بود [در دنا به جهت تفاوت بسیار در ثبت اثر و اکثراً بدون مؤلف در فهارس، پراکنده شده]