مشارب الاذواق

● مشارب الاذواق = شرح قصیده خمریه ابن فارض = شرح قصیده میمیه ابن فارض / عرفان و تصوف / فارسی mašāreb-ol azvāq = š.-e qasīde-ye xamrīye-ye ebn-e fārez = š.-e qasīde-ye mīmīye-ye ebn-e fārez همدانی، علی بن محمد، 714 - 786 قمری hamadānī, ‘alī ebn-e mohammad (1315 - 1385) وابسته به: القصيدة الخمرية = قصیده میمیه؛ ابن فارض، عمر بن علی (576-632ق) قاضی نورالله در مجالس المؤمنین (مجلس 6) آن را از سید علی همدانی دانسته است. او در این کتاب می‌خواهد هر بیت از «میمیّه» ابن فارض را جدا جدا شرح و اصطلاحات عرفانی آن را بیان کند. در دیباجه رساله می‌گوید: «چون قصیده میمیه شیخ عارف ... عمر بن فارض مصری ... از آن جمله بود که ابواب ابیات آن مشحون لطائف و حقائق است مبنی بر استعارات: ذکر مدام و میخانه و کاس و ساقی ... به جهت رد انکار محجوبان جاحد و ردع اصرار طاعنان جاهد بر اثر هر بیت کلمه‌ای چند بر سبیل اختصار تحریر افتاد». همدانی پیش از آغاز شرح، مقدمه‌ای دارد در بیان حقیقت محبت که بسیار مبسوط است و در آن بسیار از اشعار خویش می‌آورد. آغاز: بسمله. و به نستعین. حمد اعم و ثنای اتم حضرت و دودی را که صفای مودت و وفای محبت را تاج و طوق جانهای شیفتگان عکس جمال و مفتاح ذوق سوختگان سبحات جلال ساخت ... اما بعد فیقول ... علی بن شهاب الهمدانی انجام: که زمینان از حال او عبرت گیرند و آسمانان از نکال او نوحه در گیرند جعلنا الله ممن سعد بطاعته ... انه الواهب المنان ذوالجود ... و الامتنان و الحمدلله وحده و السلام علی من اتبع الهدی. چاپ: به کوشش محمد ریاض، در احوال و آثار و اشعار میر سید علی همدانی با شش رساله وی (پاکستان، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان: بی‌تا) [احوال و آثار میر سید علی /108-111، فهرست منزوی 1385/2و 1358؛ الذریعه 3/14 و 30/21؛ کشف الظنون 1338/2؛ هدیة العارفین: 725/1؛ فهرستواره منزوی 881/8]