مشابهات

● مشابهات = بهاریات = استعارات / ادبیات / فارسی mošābehāt = bahārīyāt = este‘ārāt طغرای مشهدی، - 1100 قمری toqrā-ye mašhadī (- 1689) این منشئه‌ای که به نام‌های بالا خوانده شده، به نثر آمیخته به نظم، بهاریه‌ای است که با یک غزل آغاز می‌شود. سپس به وصف بهار و استعاره از نام بزرگان آن روز می‌پردازد: جهانگیر، زبردست خان، پردل‌خان، اصالتخان، تهورخان، مسیح الزمان صبا ... (احمد منزوی) آغاز: موسم آن شد که مینا، راک هندی سر کند - شاخ و برگ خشک را زاب ترنم تر کند ... هنگامی که دارای هند سبزه پروری، یعنی جهانگیر بهار سرا از تشریف جور. چاپ: کانپور، سنگی، 1266ق، وزیری بزرگ، 5ص (رسائل طغرا: صص70-74)؛ نولکشور 1302ق./1885م، در مجموعه نگاشته‌های او، صص 70-74؛ 1288ق./1871م. [مشترک پاکستان 189/5-191 که نشانی 14 نسخه از آنرا داده، همانجا 717 برای نسخه‌های دیگرش؛ نسخه‌ها منزوی3628/5-3629 که نشانی 11 نسخه آنرا داده؛ شعرای کشمیر 746/2 که به دو نام «مشابهات ربیعی» و «مشابهات بدیعی» آورده]