مرتفعات

● مرتفعات / تاریخ هند / فارسی mortafa‘āt طغرای مشهدی، - 1100 قمری toqrā-ye mašhadī (- 1689) نثر آمیخته به نظم. در وصف دربار جهانگیر پادشاه (1014-1037ق). در آن واژه‌های ستاره‌شناسی، به استعاره، بسیار به کار برده شده است. در مجموعه رساله‌های او چاپ نولکشور 1885م، ص 61-66 جای دارد.(احمد منزوی) آغاز: مرتفعات طغرا سپهر فصاحت، کوکبه ظهور یافته ... نو بهار آمد که مقراض از پر بلبل کند ×× لوله پنج غنچه را صرف قبای گل کند انجام: در حیرتم که بهر چه بی قدر مانده است ×× بر صفحه وجود تصویر آفتاب چاپ: در مجموعه رساله‌های او چاپ نولکشور 1885م، ص 61-66 جای دارد؛ کانپور، سنگی، 1266ق.، وزیری بزرگ، 6ص (رسائل طغرا: صص 61-66)؛ 1302ق./1885م؛ 1288ق./1871م؛ لکهنو، سنگی، 1281، وزیری بزرگ، 6ص [نسخه‌ها منزوی 3625/5 که نشانی 12 نسخه آنرا داده؛ مشترک پاکستان 188/5 که نشانی 11 نسخه آنرا داده؛ فهرستواره منزوی 1344/2]