المرايا المحرقة

● المرايا المحرقة = الانوار المشرقة فی عمل المرايا المحرقة / صنعت/ عربی al-mrāya-l muḥriqa = al-anwār-ul mušriqa fī ‘amal-il marāya-l muḥriqa بابلی، عطارد بن محمد، - 206 قمری bābelī, ‘atārod ebn-e mohammad (- 822) کتابی است درخصوص محاسبه و ساخت آئینه‌های مقعر که برای انعکاس و تمرکز شعاع خورشید در جنگ‌های دریایی و اطراف قلعه‌ها برای سوزاندن استحکامات دشمن به‌کار می‌رفته است. این گونه دانش به نام «علم المرايا المحرقة» مشهور بوده و گویا در یونان باستان رواج داشته و پس از ظهور اسلام، دانشمندان اسلامی نیز این رشته را پی‌گیری و تکمیل نمودند. نخستین منبعی که از این کتاب و مؤلف آن یاد کرده «فهرست»ابن ندیم است و دیگران بعد از ابن ندیم، گفته‌های او را در این خصوص تکرار کرده‌اند.نسخه دیگری ازاین کتاب در کتابخانه «لاله لی» دراستانبول ترکیه به شماره 2759 موجود است. [زرکلی: 236/4؛ الفهرست ابن ندیم، لایپزیک: 278؛ فهرست المخطوطات المصورة، القسم الرابع: 13؛ کشف الظنون: 1652/2؛ معجم المؤلفين: 285/6؛ مفتاح السعادة: 376/1؛ هدية العارفين: 665/1]