مذکر الاحباب

● مذکر الاحباب = تذکره نثاری / تراجم / فارسی mozakker-ol ahbāb = tazkere-ye nesārī نثاری بخاری، حسن خواجه، 922 - 1005 قمری nesārī boxārī,hasan-e xāje (1517 - 1597) تاریخ تألیف: 974ق (= مذکر احباب) دنباله «مجالس النفایس» نوایی است، شامل 283 تن از شعرای قرن 10 خراسان و فرارود و همسایه‌گان تا کاشغر و هند است، در یک «مقدمه» در حمد و نعت و ستایش ابوالغازی اسکندر بهادر و تعریف شعر و سبب نگارش، آنگاه یک«مقاله» در بیان احوال ملوک، در دو «باب»: 1. احوال و اشعار نه تن امیران چنگیز خانی، 2. در هشت تن از شاهان جغتائی، که از بابر (933-937ق) آغاز می‌شود. آنگاه چهار «باب» دیگر: 1. گروهی که نگارنده آنها را ندیده و از جهان رفته‌اند، 2. گروهی که ایشان را دیده و از جهان رفته‌اند، چهار «فصل»، شصت و پنج تن، 3. گروهی که آنها دیده و هنوز در قید حیات‌اند، چهار «فصل»، شصفت تن، 4. گروهی که آنها را ندیده و هنوز زنده بوده‌اند، چهار «فصل»، سی و پنج تن. خاتمه پدر و نیاکان و عموها و برادران و نزدیکان نگارنده هشتاد و پنج تن، رویهم 283 تن. (احمد منزوی) آغاز: حمد نامعدود معبودی را که مجوعه وجود انسانی که نسخه جامعه تذکره جزو و کل است به فهرست و فی الارض آیات للموقنین چاپ: در حیدر آباد دکن به کوشش سید محمد فضل الله در 1389ق1969م و سپس در تهران سال1377ش به کوشش نجیب مایل هروی از سوی نشر مرکز در قطع وزیری چاپ شده [تذکره‌نویسی فارسی ص 193 و 717 و 220/2؛ تاریخ تذکره‌های فارسی 219/2-235؛ فهرستواره منزوی 1951/3-1952؛ مشترک پاکستان 737/11] شرح و حواشی: 1- مذکر الاحباب (مختصر) = خلاصه مذکر الاصحاب؛ جرفادقانی، محمد بن علی اصغر (-13)