محمود القصائد

● محمود القصائد / شعر / فارسی mahmūd-ol qasā'ed سپهر، محمد تقی بن محمد علی، 1216 – 1297 قمری sepehr, mohammad taqī ebn-e mohammad ‘alī (1802 - 1880) تاریخ تألیف: 1241ق دیوان اوست و در دنبال آن دفتری است در شرح لغات آن در سی «باب» به ترتیب حروف تهجی. سپهر در مقدمه‌ای که بر این کتاب نوشته شرح حال مختصری از خود نگاشته و در اینجاست که به سال 1216 در کاشان بدین جهان آمده و دیوانی شامل شش هزار بیت قصیده داشته، از وی دزدیده‌اند و پیش از این سه دفتر مثنوی به‌طرز مثنوی مولوی انشا نموده و تاریخی به بحر تقارب از اول خلقت تا حضرت صاحب الزمان (ع) ساخته و تا این سال (1241) به انجام نرسیده بود و در هزار روز که در خدمت شاهزاده محمود میرزا بوده، قصائد و اشعار دیگری که انشا نموده آنها را در یکجا گرد آورده و به فرمان آن شاهزاده «محمود القصائد» نامیده و چند قصیده‌ای که پیش از رسیدن به درگاه این شاهزاده سروده و یک مثنوی که به بحر مخزن الاسرار نیز پیش از این انشا نموده و بدین بیت آغاز گردیده بر آن افزوده: «بسم الله الرحمن الرحیم ××فاتحه فتح طلسم قدیم». در پایان مقدمه آن اظهار نموده که تا کنون بیست و سه یا بیست و چهار هزار بیت انشا کرده است. (ابن یوسف شیرازی) آغاز: زهی معلم اسما خهی مصور اشیا ××هم از جهان همه پنهان هم از جهان همه پیدا؛ مخاطب خطاب لولاک ماعرفناک گوید که بودش باعث نمود موجود است و نمودش آینه