مجمع المنافع البدنیة

● مجمع المنافع البدنیة = جمع المنافع البدنیة / طب / عربی majma‘-ul manāfi‘-il badanīya = jam‘-ul manāfi‘-il badanīya گیلانی، محمد صالح، 969 - 1088 gīlānī,mohammad sāleh (969 - 1088) وابسته به: ما لایسع الطبیب جهله؛ خوئی، یوسف بن اسماعیل (- 754ق) منتخبی است از مفردات «ما لایسع الطبیب جهله» یا «جامع البغدادی» تألیف ابوالمحاسن نصیرالدین یوسف بن اسماعیل بن الیاس خوئی بغدادی شافعی معروف به ابن کبیر و ابن کتبی که آن نیز خود منتخب «الجامع لمفردات الادویة و الاغذية» تألیف «عبدالله بن احمد مالقی معروف به ابن بیطار» (-646ق) است. کتاب شامل چهل «باب» می‌باشد که در دو قسم مرتب شده: قسم 1. در ذکر منافع مختصه به هر عضو از سر تا پا در بیست«باب»: 1) منافع تتعلق بالراس، 2) منافع تتعلق بالعين، 3) منافع تتعلق بالانف، 4) منافع تتعلق بالفم و الشفتین، 5) منافع تتعلق بالوجه، 6) منافع تتعلق باللسان، 7) منافع تتعلق بالاذان، 8) منافع تتعلق بالحلق، 9) منافع تتعلق بالصدر، 10) منافع تتعلق بالقلب، 11) منافع تتعلق بالثدی، 12) منافع تتعلق بالمعدة، 13) منافع تتعلق بالكبد، 14) منافع تتعلق بالامعاء، 15) منافع تتعلق بالمقعدة، 16) منافع تتعلق بالطحال، 17) منافع تتعلق بالکی و اوجاعها، 18) منافع تتعلق باعضاء التناسل، 19) منافع تتعلق بالرحم، 20) منافع تتعلق بالاعضاء الطرفية، الخاتمه: فی ذکر خواص و منافع جليلات.قسم 2. در ذکر منافع مفردات غیر مختصه به یک عضو (کلی) شامل بیست«باب»: 1) المخرجات، 2) القیء و تسهیله و قطع القىء و الغثيان، 3) قطع الاسهال، 4) اخراج الدود، 5) الحميات، 10) ادویه القروح والبثور والجدری، 15) ادویة غصة الکلب الكلب، 19) ذکر منافع تتعلق بالصبيان، 20) طرد الهوام و الحيات و النمل و الفار و الذباب؛ الخاتمة في الخواص و الفوائد الجليلة. این رساله قسمت اول آن در کتابخانه مرکز احیاء میراث اسلامی بدون نام مؤلف است و عکس همان در کتابخانه مرعشی با نسبت به یوسف بن اسماعیل خوئی معرفی شده است و نسخه آستان قدس که ظاهرا هر دو قسم آن را شامل است از محمد صالح گیلانی دانسته شده است و در بقیه نسخه‌ها فاقد نام مؤلف است. آغاز: بسمله. و صلى الله على سيدنا محمد و آله و صحبه و سلم الحمدلله الضار النافع الذى جعل لكل داء و مضر غير السام مصلح و دافع ... و بعد فلما كان كتاب المفردات الملقب ما لايسع الطبيب جهله چاپ: مصر، 1281ق، سنگی؛ اخیرا نیز ضمن «مجموعة رسائل داود الانطاکی الطبیه»، به تحقیق احمد فریده مزیدی بر اساس نسخه دارالکتب مصر در بیروت (1424ق./2003م) بی آنکه در صحت انتساب رساله به انطاکی تحقیقی شده باشد چاپ شده