الاشارات

● الاشارات / کلام و اعتقادات / عربی al-išārāt ؟ بحرانی، علی بن سلیمان، - 672 ؟ قمری bahrānī, ‘alī ebn-e soleymān (- 1274) رساله مختصری است در کلام و حکمت شامل 14 «اشاره» و یک «تنبیه» و یک «لطیفه» و یک «خاتمه» و «ختم» و «نصیحت». اشاره اول: فی الوجود و انه من حيث هو هو عين الوجود الذهنی. شیوه آغاز رساله در «اشاره‌ها» و «تنبیهات»، شبیه شیوه اشارات ابن‌سینا است خاصه در مقامات العارفین با این تفاوت که رساله حاضر تصوف خالص است. در خاتمه در ذیل عنوان «ختم و نصیحة» چنین آمده: «قد اشير بالاشارات الى كنوز الحقائق و نبه بالتنبيهات على حقائق الدقائق» و شاید این سخن قرینه آن است که نام رساله «اشارات و تنبیهات» است. در آغاز رساله (پس از خطبه) نیز چنین آمده: «فهذه زبدة من الاسرار الربانية و نوادر الحکمة الالهيه تنبه راقد الطبيعه». مؤلف دیباچه رساله را به‌نام سید اجل غیاث المله و الدین ساخته است. آغاز: بسمله بعز قدسک اللهم و طهارة مجدک و قدیم منک و عزیز سلطانک ... و بعد فهذه نبذة من الاسرار الربانية و نوادر من الحکم الالهيه ... فيكون تحفه لذوى الطبع السليم و النظر المستقيم جامع اسباب الکمالات ... غياث الملة و الدنيا و الدين السيد الاجل لازال جنابه المعالی محفوظا و بعين العناية الربانية ملحوظا انجام: فان اضعت فيما اوصى به الیک فالله بينى و بينک و کفی به شهیدا و لیکن هذا آخر ما اردنا ابرازه ... و سلم تسلیما کثیرا قد وقع الفراغ و التمام من مشق هذه المقدمه المعقود فی علم الکلام اصیل يوم الثلثا العاشر من ذى القعده سنة الخامسه و السبعين بعد الالف. شرح و حواشی: 1- شرح الاشارات؛ ابن میثم، میثم بن علی (636-689)