مجمع الشعراء

● مجمع الشعراء / تراجم / فارسی majma‘-oš šo‘arā’ از سالار نامی است که می‌گوید از مخترعات خواجه رستم خوریانی بسطامی ستایشگر عمر شیخ پسر میران شاه و متخلص به رستم است که دیوانی دارد و گویا تا 809 زنده بوده است، او خوشگو و شیرین سخن و خوش معاشرت بوده و گاهی علم داری می‌کرده و آنچه از آن به روز به دست می‌آورده و به شب با لطیف طبعان می‌خورده است و در زمان وزارت خواجه حافظ رازی کار دهستان بر عهده او بوده است. او پیرانه سر به لهو و طرب می‌زیسته است و خواجه حافظ در این باره مصرعی برایش فرستاده و او بدان پاسخ داده است. نام این کتاب «جامع الشعراء»هم هست و آن جز «مجمع الشعراء» کاتب الملک سید سلطان بایزید دوری از قرن 11 است (دانشگاه 2448). چنین است نام‌های شاعر آن: سید ناصر خسرو، ظهیرالدین، بدیل الدین خاقانی، شیخ المحققین فرید الدین عطار، حکیم انوری، شمس الدین طبسی، شیخ عماد فقیه، شمس تبریزی، اسماعیل بن کمال الدین، کمال اسماعیل، جلال الدین رومی، سعدی، افضل الموحدین شیخ فخرالدین عراقی، امیر خسرو دهلوی، امیر حسین دهلوی، عبدالله اوحدی، سلطان محمود ابن یمین، خواجه خاجوی کرمانی، مولانا خواجه عبیدراکانی، خواجه ابن جلال، خواجه سلمان ساوجی، مولانا شرف رامی، مولانا ناصر بخاری، خواجه حافظ شیرازی (قدس و روح روحه)، مولانا یحیی قانی علیه الرحمة تخلص یحیی قانی، کمال هاشمی علیه الرحمة (با تخلص هاشمی)، شیخ کمال خجندی، سلطان احمد بن سلطان اویس، محمد کاتبی، خواجه بساطی، مولانا محمد شیرین مغربی، شیخ خواجه عبدالرحیم خلوتی، سید الملوک فخر الملوک سید کار کیارضا کیا (قدس سره و مرقد علیه الرحمه قدس الله روحه، عفرالله له)(با تخلص رضا)، سید قاسم انوار، میر کرمان امیر کرمانی علیه الرحمه و الرضوان (با تخلص میر)، خواجه عصمت (علیه الرحمة)، خیالی، سید شریف حروفی علیه المغفرة (با تخلص شریف)، شیخ حمزه آذری، عبدالرحمن جامی (دامت برکاته سلمه الله تعالی علیه السلامة - علیه الرحمة)، آغاملک شاهی، مولانا طوسی (زادت درایته - سلمه الله تعالی)، افتخار السلاطین امجد (اعظم اکمل) السلاطین اعظم الملوک اکرم الملوک اعظم الامرا امیررستم دامت سلطنته دامت دولته سلمه الله خلد ملکه و سلطانه، ظهیر فاریابی (مقطعات). در آن به شعرهای یحیی قانی و کمال هاشمی و سلطان احمد و کار کیا رضا کیا و میر کرمان و سید شریف حروفی و طوسی و خود امیر رستم برمی‌خوریم که یا کم است و یا در جایی نیامده است. از این که شعرهای ناصر خسرو و سید شریف حروفی پرداخته شده گویا برمی‌آید که امیر رستم به مشرب شیعی با شیوه اسماعیلی نزدیک است. [فهرستواره منزوی 1943/3]