مجمع الدعوات

● مجمع الدعوات / دعا / فارسی، عربی majma‘-ud da‘awāt اصفهانی، محمد مؤمن بن محمد esfahānī,mohammad mo’men ebn-e mohammad کتابی است مفصل در ادعیه، منقول از کتاب‌های: مصباح شیخ الطائفه، انیس العابدین، محمد بن محمد طبیب از علمای قرن 10، مهج الدعوات ابن طاووس، عدة الداعی ابن فهد، صحیفه سجادیه امام سجاد(ع)، مکارم الاخلاق طبرسی و غیر آنان، در یک مقدمه، دوازده مطلب و یک خاتمه، بدین ترتیب: مقدمه در معنی دعا و فضیلت آن؛ مطلب 1. در ادعیه اجابت فرجام که مکرر می‌شود به تکریر لیالی و ایام؛ 2. دعای رؤیت هلال؛ 3. در ادعیه که در کل ماهمداومت نمایند؛ 4. دعاهای بعد از تلاوت قرآن؛ 5. در اعمال و دعوات و استغفار در هر شب و در روزی از روزهای هفته؛ 6. در دعاهای پیامبران و ائمه معصومین؛ 7. در ادعیه‌ای مشهور به حرز حضرت پیامبر و ائمه معصومین؛ 8. در مناجات و ادعیه‌ای که مشهور است به حجاب پیامبر و ائمه معصومین (ع)؛ 9. در مناجات ائمه معصومین (ع)؛ 10. در ادعیه متفرقه؛ 11. در زیارت قبور و عیادت بیمار؛ 12. در دعا و سایل پیامبر و ائمه معصومین؛ خاتمه: مشخص نگردید.نامی از این کتاب و مؤلف آن در منابع موجود یافتنشد. از شیخ ابوالفتح مکی با عنوان «رحمه الله» و تفسیرش، و از علی بن عبدالحمید (عبدالکریم) نیلی حسینی نجفی از علمایقرن 8 و کتابش ایضاح المصباح نیز نقل کرده است. آغاز: به المبتدی و الیه المنتهى رب الآخرة و الاولى ... ما را چه حد حمد تو ای فرد احد ×× بی آن که ز توفیق تو یابد مدد تازه تر گلی کهنسیم فیض بخش قدسی ...