مجمع البحرين

● مجمع البحرين / عرفان و تصوف / فارسی majma‘-ol bahrayn داراشکوه بابری، شاهزاده هند، 1024 - 1069 قمری dārā-šokūh-e bāberī, šāhzāde-ye hend (1615 - 1659) تاریخ تألیف: 1065ق رساله کوتاهی است درحقیقت تصوف و سخنانی که طالبان حق را ناگزیر و سودمند است. مؤلف آن را درچهل و دو سالگی خود تألیف نموده است. در دیباچه می گوید: با بعضی از کمالان ایشان ... مکرر صحبتها داشته جز اختلاف لفظی ندید. بدین جهت سخنان فریقین را به هم تطبیق داد «مجمع البحرین» نامید ... این را موافق کشف و ذوق خود، برای اهل بیت خود نوشته‌ام و مرا با عوام کاری نیست. درباره: عناصر، حواس خمس، اذکار، پاس انفاس، صفات باری، روح، بادها، عوالم اربعه، نورالهی، رؤیت الهی، اسماء الله، عالم ارواح، الوهیت، نبوت و ولایت، جهات، آسمان و زمین، عالم برزخ، رستاخیز، و ... بحث می کند. آغاز: بسمله به نام آنکه او نامی ندارد × به هر نامی که خوانی سر بر آرد. حمد موفور پروردگار را که دو زلف کفر و اسلام را ... بر چهره خویش ظاهر گردانید ... انجام: محمد و آله و اصحابه اجمعینالحمد لله و المنة که توفیق اتمام این رساله مجمع البحرین یافته در سال یک هزار و ... که چهل و دو از سنین عمر این فقیر بی اندوه محمد دارا شکوه بود. تمت بالخير چاپ: تهران، 1335ش، به کوشش محمد رضا جلالی نائینی. [چاپ سنگی گنج بخش 143/1؛ فهرستواره منزوی 825/8]