مجمع البحرین

● مجمع البحرین /عرفان و تصوف / فارسی majma‘-ol bahrayn ابرقوهی، ابراهیم، ق8 قمری abarqūhī, ebrāhīm ( - 14c) تاریخ تألیف: دوشنبه 13 ربیع الاول 718ق شمس الدین ابراهیم محتسب ابرقوه که در سال 711 ناگزیر در سفر می‌گذرانده و به مشهد امام زین العابدین و برادر مالک اشتر پناه برده سپس به خانقاه شیخ الوری صدرالدین به وظایف اربعین پرداخته و پس از آن این کتاب را ساخته است. ماخذ او در آن کیمیای سعادت است و فتوحات مکیه و عوارف المعارف است. در آن یک فاتحه است در آفرینش؛ سپس هفت «قسم» هر یک در پنج «باب»: 1. وجود خلیفه در پنج باب: خلیفه، روح که خلیفه است، نام خلیفه یا پادشاه بدن، خصایص آن، مراتب آن؛ 2. مدینه و مساکن در پنج باب: مدینه جسم، منازع و مکیده خلیفه در تسخیر نفس، جنگ هوا و عقل، سیاست ملکی و آداب ملوک، دستور و قانون تدبیر ملک و سلطنت؛ 3. مستحق خلافت در پنج باب: چهار مستحق خلافت، عدل، وزیر، فراست، کاتب و کتابت و مکتوبات؛ 4. قضا و قدر و عمال مملکت و خراج و رسل و جنود و قواد در پنج باب: قضا و قدر عمال مملکت و اصحاب جنایات، رفع جنایت و خراج به خلیفه یا رئیس اعظم، رسولان و پیکان، سیاست لشگر و لشگرکشان؛ 5. تدبیر حرب و تدبیر جیوش در پنج باب: تدبیر حروب و تدبیر جیوش، دلایل غلبه بر اعداء و قواعد توحید و مقامات سالکان، اغذیه روحانی، خواب و بیداری و حیات و حیات و بعث و قیامت و بهشت و دوزخ و نعیم و عذاب، اسرار و خواص انسان و احوال و مقامات؛ 6. در سلوک در پنج باب: آداب و سیر اهل تصوف، آداب خلوت، سالک و راه و منازل و مقصد سالک، علم و معرفت به طریق عکس چگونه سالک را حاصل می‌شود؛ 7. سماع و معراج و نماز و مصطلحات صوفیان و نصیحت‌های مسترشدان در پنج باب: حرکات سماع از زفره و صیحه و وحیه و صعقه و دور، عروج و انواع معارج، نماز، مصطلحات صوفیه، وصیتها، مؤلف میخواهد که امور سیاسی و اداری را با عرفان تطبیق دهد و عرفان را به ساخت سیاست متداول درآورد. کتابی است بسیار سودمند و خوب و باید چاپ شود.