مجمع الاسرار

● مجمع الاسرار = مجمع الاستار / عرفان و تصوف / فارسی majma‘-ol asrār = majma‘-ol astār نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟ - 834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330 - 1431) گفتاریست عرفانی، با عنوان: «سر، سر» و به نظم و نثر، در چهارده «سر» و یک «خاتمه»: 1. غیبت هویت؛ 2. مبدأ تعین؛ 3. وجود تعینات خلقیه؛ 4. عالم اجسام متناهی و معقولات نامتناهی؛ 5. عوالم روحانیات؛ 6. روح انسانی جوهری است روحانی؛ 7. شأن بصر رؤیت است؛ 8. نفس به مثل فرزندعقل است؛ 9. ماده جسمانی؛ 10. جامع مطلق انسان را از عالم جمع فرمود؛ 11. علم مبدأ و معاد خلاصه و لب حکمت است؛ 12. مبدأ و معید؛ 13. اول ما خلق الله؛ 14. معرفت حقیقت اسم باعث؛ خاتمه: روح اشرف از جوهر بدن است. در پایان آمده: «مجمع اسرار نامش کردم / بی تکلف خوش تمامش کردم». آغاز: الحمدلله رب العالمین و الصلوة و السلام ... رباعی: از مبدأ و از معاد بشنو خبری / کز مبدی و از معید یابی اثری انجام: این مطالب ثلاثه است، و بالله التوفیق. بیت: گر مبدأ و گر معاد را دریابی / موجی و حباب و قطره ای دریابی / «مجمع الاسرار» نامش کرده ام / بی تکلف خوش تمامش کرده ام چاپ: این رساله چاپ شده است. [فهرستواره منزوی 266/7 با عنوان جمع الاستار و 823/8 با عنوان «مجمع اسرار»]