مثنوی معنوی

● مثنوی معنوی / شعر / فارسی masnavī-ye ma‘navī حسامی، زیب العلما بن حسام، ق14 قمری hesāmī, zīb-ol-‘olamā ebn-e hesām ( - 20c) منظومه‌ای است که شاعر به سبک «مثنوی معنوی» مولوی سروده است. او در این اشعار داستان‌های عشقی را به نظم کشیده و از آنها بهره‌برداری عرفانی نموده است.شاعر در 24 سالگی شروع به نظم این مثنوی نموده و در سال 1902 میلادی آن را به پایان رسانیده است. در این مورد چنین می‌سراید: «عمر من اکنون چهار از بعد بیست ×× خود ندانم تا بیک بایست زیست / مسقط رأسم بروجرد بهشت ×× آنکه اندر پیش او فردوس زشت / از جمادی مثنوی شد ابتدا ×× هم ندانم کی رسد در انتها / چون تخلص من حسامی کرده ام ×× گوی معنی را ز میدان برده ام / نیست فضل من که شه باشد پدر ×× فضل دانش فخر من شد ای پسر».