مبین الاخلاق

● مبین الاخلاق / اخلاق / فارسی mobayyen-ol axlāq مؤلف در دیباچه مبسوط این رساله به نام آن تصریح کرده و از خود نام نبرده است. وی نخست تعدادی از اخلاق فاضله را برشمرده و در ضمن بیان آنها حکایت‌ها و روایات و اقوال بزرگان صوفیه را گواه آورده است. پس از شمردن اخلاق از یاد کردن اخلاق رذیله خودداری کرده است و در این باره چنین می‌گوید: «در مقابل این اخلاق فضائل، اخلاق رذایل هست، از تفصیل، فایده معتد به نیست بنابراین قلم جواهر رقم از بیان آن عطف عنان نمود». از شیوه نگارش این رساله به دست می‌آید که مؤلف در قرن 13 می‌زیسته است. آغاز: سپاس بیقیاس و ستایش افضل اساس خالقی را سزاست که از یک حرف کن تمام کائنات علوی وسفلی موجود ساخت قامت با کرامت انسان را بیاراست و صلوات زاکیات ... اما بعد این رساله ایست موسوم بمبین الاخلاق مبنی بر حقیقت انسان و اخلاق او باید دانست که انسان اشرف حیوانات است ... انجام: امید از مطالعه کنندگان این اوراق چنانست که اگر بر خطایی وقوف یابند از راه کرم خرده برو نگرفته بقلم اصلاح آن عیب را بپوشند و این جامع عاصی بی بضاعت را بفاتحه و استغفار از جانب حضرت کریم غفار یاد آرند. انه قریب مجیب [فهرستواره منزوی 589/6]