لیلی و مجنون

● لیلی و مجنون / شعر / فارسی leylī va majnūn جامی، عبدالرحمن بن احمد، 817 - 898 قمری jāmī, ‘abd-or-rahmān ebn-e ahmad (1415 - 1493) یکی از هفت اورنگ اوست در بحر هزج مسدس «مفعول مفاعلن فعولن» مانند دو مثنوی نظامی و خسرو دهلوی است. ریشه این داستان در پایان قرن نخست و آغاز دوم هجرت در عربستان نامبردار شده و ابن قتیبه دینوری (23-276ق) در «الشعر و الشعراء» آنرا یاد کرده و سپس ابوالفرج اصفهانی (276-356ق) در أغانی آنرا آورده، و سپس مردی به نام ابوبکر والبی دیوان قیس عامری را گرد آورده است. این داستان در قرن چهارم در ایران نامور بود و بابا طاهر در دوبیتی‌ها از آن یاد کرده و نظامی گنجوی (-611ق) به فارسی آنرا سرود و پس از وی بیشتر شاعران مثنوی‌سرا از وی پیروی کرده لیلی مجنون را به زبانهای گوناگون سرودند. آغاز: این خاک تو تاج سر بلندان×× مجنون تو عقل هوشمندان انجام: پاکان بنیاز صبح گاهان ×× آمرزشی از خدای خواهان چاپ: چند مرتبه چاپ شده. [الذریعة 392/18؛ نسخه‌های منزوی 3100/4-3103 که نشانی 62 نسخه آن را داده؛ مشترک پاکستان 588/7-589 که نشانی 17 نسخه آن را داده؛ مکتبة امیرالمؤمنین 601/2]