لوعة الشاکی و دمعة الباکی

● لوعة الشاکی و دمعة الباکی / ادبیات / عربی law‘at-uš šākī wa dam‘at-ul bākī مقامه هایی است درباره عشق و احوال بلازدگان آن. مؤلف ضمن بیان حکایتی عاشقانه که خود قهرمان آن داستان دقایق و اسرار هجران و وصل را به عبارت زیبا و دلکش به نظم و نثر بیان می کند. در باب مؤلف این کتاب اختلاف است. کشف الظنون انتساب آن را به صلاح الدین صفدی و زین الدین منصور شافعی (م967) محتمل می داند. این کتاب به علاءالدین ماردینی و صفی الدین حلی نیز منسوب است و قابل توجه اینکه هر چند انتسابش به صفدی شهرت دارد، ولی مترجمین صفدی نامی از این اثر نبرده‌اند. آغاز: و لا بد من شکوی الی ذی مروة ×× یواسیک او یسلیک او یتوج،اما بعد حمد الله الذی قضی بالمحبة و الولوع و حکم باحراق کبد کل عاشق و ولوع انجام: و ذلک من لطف الله الکثیر یسیر و هو علم الحال خبیر و بالاجابه جدیر و هو علی جمعهم اذا یشاء قدیر ... و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم. [معجم المطبوعات 1213/2؛ کشف الظنون 1570/2؛ هدیه العارفین 351/1 و 475/2؛ معجم المؤلفین 16/13]