اللوامع

● اللوامع / فقه / عربی lawāmi‘ ابن فهد حلی، احمد بن محمد، 757؟ - 841 قمری ebn-e fahad-e hellī, ahmad ebn-e mohammad (1357-1438) کتابی است حاوی فواید متفرقه در فقه: از توضیح کلمات فقها و بیان فروع و غیرها که در عنوان «لمعه» معنون داشته است. این فواید، متفرق بوده و یکی از شاگردان ابن فهد [گمان می‌رود جامع این فواید، شاگردش شیخ زین الدین علی بن فضل بن هیکل حلی باشد] آن را جمع و مصدر به دیباچه و مرتب بر نه «باب» نموده است: باب 1. در طهارت؛ ... «باب» 9 در قضاء. آغاز: بسمله الحمدلله الذی طهر انبیائه بماعین عظیمه و نزه اولیاء عن القلوب بمیم معصیه احمده علی ما شرفنا ... و بعد فلما کان شیخنا الامام جمال الدین احمد بن فهد اعلاالله شانه و رفع فی الدارین مکانه قد افاد من المسائل العلمیه مالا یوجد فی دفتر و لا کتاب و لافصل [الذریعه 358: 18]