لغت موران

● لغت موران / عرفان و تصوف / فارسی loqat-e mūrān سهروردی، یحیی بن حبش، 549؟ - 587 ؟ قمری sohravardī, yahyā ebn-e hebaš (1155 - 1192) شیخ شهاب الدین می‌گوید یکی از عزیزان از من خواست تا در «نهج سلوک» کلامی فراهم آورم به شرطی که نااهل فهم آن نکند من نیز این رساله را که حاوی مطالب مورد خواست او بود فراهم آوردم. در این رساله تعدادی پندهای حکمت‌آمیز در ضمن داستان‌هایی آمده بدین ترتیب: داستان 1. درباره موری؛ 2. درباره سلحفاتی؛ 3. مجلس مرغان به نزد سلیمان؛ 4. درباره جام گیتی‌نمای کیخسرو؛ 5. داستان مؤانست با ملوک حسن؛ 6. داستان مخاصمت حربا و خفاش (این داستان افتادگی دارد)؛ 7. داستان هدهد؛ 8 داستان باغ پادشاهی؛ 9. داستان ادریس نبی؛ 10. چراغ فرا راه آفتاب داشتن ابله است.(عبدالله انوار) آغاز: بسمله، رب زدنی علما سپاس مبدع همه را که بحقیقت همه همگی باعتراف موجودات از روی شهادت، وجود سزاوار است انجام: اگر چه روشن باشد هیچ نتوان دیدن کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام، الا کل شیء ما خلا الله باطل، هو الاول و الاخر و الظاهر و الباطن و بكل شیی ء علیم. نوشته شد فصلی چند که از رسالت لغت موران یافته است. چاپ: مجموعه مصنفات شیخ اشراق، جلد سوم، تصحیح دکتر سید حسین نصر (تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی: 1380 (چاپ سوم)) [فهرستواره منزوی 803/7]