لطف نامه

● لطف نامه / شعر / فارسی lotf nāme خاکی خراسانی، لطفعلی، - 1234 قمری xākī xorāsānī, lotf-‘alī(- 1819) تاریخ تألیف: 1214ق مثنوی است، در صدو پنجاه بیت، در سیر و سلوک و توحید، شامل مقدمه و بیان اهم شروط راه حق، در التفات از بیان راه به مناجات اله، در شکایت از روزگار و نصیحت نفس ناسازگار و در بیان خاتمه و وجه تسمیه رساله. در آن آمده: «کرد نامم پدر لطف علی ×× شد لقب خاکی مرا از کاملی ... / رفته بود از هجرت خیر الانام ×× دو صد و هم چارده با الف عام ...» آغاز: بسمله در توحید حق جل وعلا بسمله، ای قدیم الذات محمود الصفات ×× وی بیکسو از حدوث ازجهات/ وحدت ذات تو باشد جاودان ×× کثرت آمد از صفاتت بیکران؛ انجام: چه القا شد بمن از لطف باری ×× سراپا نامه ام از طبع عاری / مناسب پس نمودم درسرانجام ×× که گویم لطف نامه باشدش نام [الذريعة 281/9؛ فرهنگ سخنوران 182؛ نسخه‌های منزوی 3098/4؛ مجمع الفصحاء 445/2]