لاحقه بث الشکوی

● لاحقه بث الشکوی = نامه امیر نظام حسنعلی خان گروسی به ثقة الاسلام تبریزی / تاریخ ایران / فارسی lāheqa-ye bass-oš šakvā = nāme-ye amīr nezām hasan-‘alī xān garrūsī be seqat-ol eslām tabrīzī ثقة الاسلام تبریزی، علی بن موسی، 1277-1330 قمری seqat-ol-eslm-e tabrīzī, alī ebn-e mūsā (1861-1913) وابسته به: بث الشکوی؛ ثقة الاسلام تبریزی، علی بن موسی (1277-1330ق) تاریخ تألیف: 19 رمضان 1316ق ثقة الاسلام تبریزی در پایان کتاب «بث الشکوی»، پس از اتمام ترجمه تاریخ عتبی و رقم زدن کتاب، بخشی را با عنوان «لاحقه» آورده (عنوان برگزیده برای آن، تقریباً چیزی است که خود نوشته) و در آن پس از بیان مطالبی درباره شیوه ترجمه‌اش مبنی بر آنکه از آوردن ابیات اضافه برای زینت کلام (به سبک کلیله و دمنه بهرام‌شاهی) اجتناب نموده اما در مواردی از آوردن کنایه و استعاره‌و غیره خودداری نکرده، نامه امیر نظام گروسی را خطاب به خود که پس از آن‌که اولین جزء ترجمه شده برایش فرستاده عیناً می‌آورد که در اینجا نقل می‌شود: «رقیمه را زیارت کردم و ترجمه چون لؤلؤ منثور گلبرگ ممطور را دیدم. بی تملق و نفاق و بی مبالغه و اغراق «حقیق لک ان تکتب بالتبر علی الاحداق لا بالحبر علی الاوراق». رو که بر آمد ترا بکلک سخنگوی ×× آنچه علی را بذوالفقار برآمد. به این زودی و به این خوبی ترجمه رساله عتبی را در بحبوحه رمضان نوشتن آیتی باهر است و کرامتی زاهر. روان عتبی را شاد فرموده جرفادقانی را پس پشت نشانده‌اید «انه لقول فصل و ما هو بالهزل». مستدعیم که خاطر شریف را با تراکم مشاغل به اتمام ترجمه مشغول بفرمائید تا بدهم طبع نمایند و منتشر نمایم و ادبا و فضلا را تمیمه باشد. زیاده زحمت نمیدهم، ادام الله علینا برکاتکم، 19 رمضان 1316».