گوی و چوگان

● گوی و چوگان = حالنامه / شعر / فارسی gūy va čovgān = hāl-nāme عارفی هروی، محمود بن محمد، 791 - 853 قمری ‘ārefī heravī,mahmūd ebn-e mohammad (1390 - 1450) تاریخ تألیف: 842ق مثنوی عرفانی بر وزن «لیلی و مجنون» نظامی که در اصل 510 بیت است. در آن آمده: «کردم بدو هفته بهر نامش ×× همچو مه چهارده تمامش ... / چون بر عددش رقم نهادند ×× بر پانصد و یک قلم نهادند». در پایان مثنوی می‌گوید که شاه چون آنرا بدید چوگان زر و هزار دینار بدو بخشید. آغاز: زان پیش که حسب حال گویم ×× از صانع ذوالجلال گویم / آن خالق ماه و خور که چون گوی ×× زو چرخ فتاده در تکاپوی انجام: شه را چو برین نگاه افتاد ×× صد بار قبول شاه افتاد /بخشید مرا بلطف بسیار ×× چوگانی هزار دینار / تا هست فلک بقای شه باد ×× در دست ملک دعای شه باد چاپ: در 1931م به کوشش رابرت گرینشیلدز در لندن چاپ شده است؛ تدوین متین احمد صبا، خدابخش لایبریری جرنل، ش78-80 (1992): 145-183. [نسخه‌های منزوی 3091/4؛ الذریعة 253/18 و 670/9؛ هدية العارفين 411/2؛ فهرست مشار 1326؛ دانشنامه ادب فارسی (افغانستان) 654؛ کشف الظنون 1524/2]