گنج گوهر

● گنج گوهر / عرفان و تصوف / فارسی ganj-e gowhar داور شیرازی، مفید بن محمد نبی، 1251-1325 قمری dāvar-e šīrāzī, mofīd ebn-e mohammad nabī (1836-1907) تاریخ تألیف: 21 جمادی الثانی 1316ق مثنوی است عرفانی همراه با گزارش آن به نثر، که هر بیت و یا چند بیت آن به نثر آمیخته به نظم گزارش شده است. در بیان سبب نظم می‌گوید: «یکی از دوستان اصرار بسیار ×× همی کردی به این بی ارج و مقدار ...»؛ تخلص «داور» و نامش «مفید» است ...: «کشم در رشته نظم و پس از آن ×× دهم شرحش به نثر از لب عرفان / به پایان چون رسید آن نامه یکسر ×× نهادم نام او را «گنج گوهر»». آغاز: ستایش هست مخصوص خدایی ×× که نبود نزد او صبح و مسائی / ثنا او را سزا باشد که یکتاست ×× زهر نقص و زهر عیبی مبراست چاپ: مشار، فارسی 4322/4 که نشانی چاپ 1320ق، 79ص آن را داده [الذریعه 242/18 «گنج گوهر» که نادرست آمده: «مثنوی» است، همانجا 1087/9 «دیوان مفید»؛ ریحانه 359/5]