گل و بلبل

● گل و بلبل / عرفان و تصوف، شعر / فارسی gol va bolbol مهجور، کاظم، ق12 قمری mahjūr, kāzem(- 18c) در این مثنوی داستان بلبلی می‌آید که به گلشن می‌رود و بعد به دام می‌افتد. شاعر ضمن بیان این داستان از عشق صوفیانه دم‌ها می‌زند و گاهگاه از اشعار مولانا جلال الدین مولوی تضمین‌هایی می‌کند. آغاز: ابتدا بسم خداوند کریم ×× آن الهی کوست رحمن رحیم / آن که گل را چهره گلرنگ داد ×× بلبلان را نغمه و آهنگ داد انجام: تا به آن گلشن مکن جایی مقام ×× گفتمت باقی تو دانی و السلام چاپ: در گنجینه بهارستان، بخش ادبیات، جلد اول، به کوشش دکتر عبدالحسین مهدوی صص 391- 414 چاپ شده است [الذریعة 231/18 و 2329/19]