گل کشتی

● گل کشتی / شعر / فارسی gol-e koštī نجات اصفهانی، عبدالعالی بن محمد، - 1140 ؟ قمری nejāt-e esfahānī, ‘abd-ol-‘ālī ebn-e mohammad(- 1728) تاریخ تألیف: 1112ق مثنوی است عشقی در بحر رمل که در آن هنر کشتی گیری به خوبی بیان شده است و اصطلاحاتی که در آن ورزش به کار می‌رود، در این مثنوی آمده است و نوجوانی گویا سید مهدی نام اصفهانی که کشتی گیر بوده را توصیف کرده است. چند شرح بر این مثنوی در دست است. میر نجات قمی کتابدار شاه سلطان حسین صفوی (1105-1135ق) بوده و دیوان شعر وی موجود است. آغاز: در گپ عشق هر آن نام که دلخواه بود ×× زینتش نام خوش حضرت الله بود / کشتی عشق که فن و فرجش اخلاص است ×× نطعیش حق دل عاشق خاص الخاص است انجام: هست چون غنچه گل بر سر دل چون کامش ×× کردم از گلشن لطفت گل کشتی نامش / غنچه گل که بود بر سر دل تاریخ است ×× شکر لله که در چشم منافق هیچ است / آفرین باد به رندی که جوابش گوید ×× خزفی در نظرش در جنابش گوید / آفرین نیز به رندی که بخواند گاهی ×× یاد آرد ز من سوخته جانکاهی چاپ: در مجله ارمغان و به وسیله کوهی کرمانی - جداگانه- به سال 1327 به چاپ رسیده است؛ بار دیگر به صورت مستقل به کوشش کوهی کرمانی در سال 1327ش به چاپ رسیده است؛ هند، لکنو، منشی نول کشور، 1298ق [الذریعه 230/18؛ مشترک پاکستان 1059/8-1062؛ نسخه‌های منزوی 3082/4؛ مشار فارسی 4259/4؛ دنا، ج8، ص959-960]