گلشن شهداء

● گلشن شهداء / شعر / فارسی golšan-e šohadā’ فائق اردبیلی، ق 13 قمری fā’eq-e ardabīlī(- 19c) تاریخ تألیف: 1269ق اشعاری در در مقتل است؛ از سراینده منظومه چیزی نمی‌دانیم جز آنکه تخلصش فایق است: «ز فرق فایق شوریده سر مدار دریغ ×× علی الخصوص درین ره که مطمح نظر است ... با جمیع دوستان این فایق دل خسته را ×× کن بسوی خیر خود پیوسته ملهم یا حسین ... این خدمت محقر فایق به حضرتت ×× بر توقع قبول در افتاد یا حسین».وی در آغاز تصریح می‌کند نظم کتاب 1208 سال پس از واقعه کربلا انجام شده است: «از آن قضیه هزار و دویستو هشت گذشت ×× قصاص گشت چه حاصل به ذوالفقار نگشت».در پایان مقدمه ناصرالدین شاه(1264-1313ق) را مدح کرده است.در آن آمده: «میان سی و چهار هست و چل بمانده بسی ×× گذشته عهد جوانی همه به بوالهوسی ... / کنون برآنم اگر ایزد دهد توفیق ×× به بساط شهدایم کند رفیق طریق / ازابتدای خروج شهنشه دو سرا ×× ز شهر فخر بشر تا به رجعت اسرا / همین قضیه جانسوز را به نقل صحیح ×× که کرده آن علمای امامیه تصحیح / چنان به نظم درآرم که منشی افلاک ×× ز آب دیده بشوید دفاتر خود پاک». آغاز: جلد اول: به نام آنکه به لوح عدم بدون قلم ×× رقم زد این همه نقش بدایع عالم / جواد و حی و توانا و صانع ومعبود ×× بلند و پست دو عالم ز جود او موجود جلد دوم: مقدمه شهادت حضرت شهریار کشور بلا و شاهسوار مضمار محنت و ابتلا امام العارفین و سید العاشقین ابی عبدالله الحسین / گسسته قافله اختران قطار چرا ×× بگردد این شتر مهر بی مهار چرا انجام: جلد اول: بده در طاعت آنگونه میلی ×× که اکبر را بدی در قلب لیلی / به اعمالش مده راهی ریا را ×× خلوصش ده رضای کبریا را جلد دوم: گلشنی کز اشک چشم خون فشان پوردمش ×× زیب پایان یافت از الطاف بی پایان حق / سال اتمامش بجستم هاتفی از عرش گفت ×× شیعه دیوان حیدر بنده فرقان حق