گلبانگ منصور

● گلبانگ منصور / شعر / فارسی golbāng-e mansūr این مثنوی را در دفاتر به منصور حلاج نسبت داده و به نام وی ضبط کرده‌اند ولیگذشته از این‌که منصور اصلا فارسی نمی‌دانست در خلال ابیاتمثنوی شاعر از اشعار شعرای چند قرن بعد از منصور را تلمیحاً و با ذکر صریح گوینده از قبیل: مولانا جلال الدین رومی و عراقی ... آورده است و در هفت مورد خطاب به «علی» ابیاتی آورده که از فحوای کلام ابداً نمی‌تواند اشاره به مولای متقیان بوده باشد از قبیل: «علی ای بی ادب زین حرف بس کن ×× دعا را با اجابت همنفس کن» و چنانکه خود می‌گوید: «علی رمز است و ایما مشرب ما ×× بود چشم بتان هم مکتب ما» (ص 42)، علی رمزی و درست معلوم نیست نام گوینده چیست جز اینکه در ص 59 با بیت: «بیا ای ساقی میخانه اشراق×× بحکمت چون فلاطون در جهان تاخت». خود را «اشراق» می‌نامد ولی معلوم نیست کدام اشراق. [فهرستواره منزوی 782/7 به منصور حلاج منسوب شده است. شعر آغازین آن مثنوی «نقاش و صورت» ناصر علی سهرندی است و قراین نشان می‌دهد که از هموست]